30.8.14

Hálvleikur


Nú er hálvleikur í sjónvarpinum. HB og KÍ spæla, siga búmerkini uppi í vinstra horni. Ikki hyggi eg ofta eftir fótbólti ella aðrari ítrótt yvirhøvur, men í dag varnaðist eg eina frálíka frásøgn frá kvinnufótbólti úr Gundadali í Havn. Finala, siga tey.


Nógvir frálíkir vinklar, einki myndakiks, einki tøknikiks. Og í steðginum eru lýsingar og beinleiðis prát á vøllinum.


Og mín sann, um ikki Høgni í Jákupsstovu er vertur í avbalanseraðum práti. Hansara besti leiklutir síðani, ja nokk so langt síðani.


Og so lata vit hesa myndina standa eina løtu. Hetta er myndin hjá almenna Kringvarpinum frá sama dysti:


So er public service givið upp til kjak á øllum Føroya vøllum. Tað er Rás1, sum Føroya Tele hjá okkum øllum føroyingum eigur, ið sendur sponsoreraða fótbóltin í hvørja stovu. Meðan myndirnar tala fyri seg, kann spyrjast: who is the public and what is the service? Gott, at bólturin er rundur.

Carl Jóhan leggur fram


Aldri áður hevur so nógv fólk verið savnað í Steinprenti sum fríggjakvøldið, tá Carl Jóhan Jensen legði fram nýggju skaldsøguna Eg síggi teg betur í myrkri - Forspæl til ein gleðileik. Tað er aftur forlagið Sprotin í Vestmanna, sum gevur út. Sámal Blak hevur gjørt permuna og Sonja Kjølbro hevur umbrotið tekstin, sum er á 520 blaðsíðum. Seks teirra kunnu lesast á heimasíðuni hjá Sprotanum, har bókin eisini fæst sum e-bók.

Fyri níggju árum síðani hevði eg viðtal við Carl Jóhan um fyrru bókina, Ó - søgur um djevulskap, sum undir yvirskriftini Millum trúboðarar og vampýrar kom á forsíðuna á Dimmalætting 11. november í 2005. Tá segði Carl Jóhan: "Eg havi hvørki hug ella áneyðir at lifra fyri nøkrum. Og alraminst teimum longu rollum av tvætli, ið summi púra ósmæðið lata prenta eftir seg í bøkur og bløð. Tað nógva, sum rópar seg upp á skaldskap, er sjáldan nærri í ætt við bókmentir enn jarm er við operu. Um eg eri bangin fyri ummælum? Nei, eg kenni meg á toluliga tryggari grund og tori uttan at blunka at siga, at Ó – er týdningarmesta prosaverk í føroyskum bókmentum tey seinastu tretivu, fjøruti árini." Hetta sama bersøgni tók forleggjarin, Jonhard Mikkelsen, fram í væl upplagdari røðu, serliga um tíðina á vikublaðnum Fregnir, nú nýggja bókin hjá Carl Jóhan varð sett til sølu.


Kinna Poulsen, sum rekur nýggja Listaportalin, hevði lisið nýggju stóru bókina hjá Carl Jóhan. Hon helt seg ikki til at greina bókina út í æsir, men segði millum annað: "Skaldsøgan hjá Carl Jóhan Jensen er hvørki lokal ella national, hon er í grundini nógv størri enn spurningurin um úr hvørjum landi ella landsparti vit koma. Hetta er søgan um hvussu óndskapur, girnd og óreinska undir røttum fortreytum og kærleikatroti fær brotið sær veg gjøgnum ússaligar lagnur og menniskjaligan veikleika til at gerast ein heil skipan, sum er grundað á viljan til at gera gott fyri tey nógvu, men sum er gjøgnumperverterað av múgvumentalitetinum og trongd múgvunnar at finna onkran at skylda uppá. Hetta er ein stór, altjóða søga, ein ferð inn í myrkrið sum hjá Joseph Conrad í hansara Heart of Darkness, sum hjá Lars von Trier í Europa-triologiini og í Breaking the Waves ella í 1900 hjá Bernardo Bertolucci. Men at talan er um eitt avrik hjá Carl Jóhan Jensen, kann eingin lesari ivast í. Málið er óvanligt og ríkt, skaldsøgan er ómetaliga samansett.


Veruleiki og fiktión er blandað saman og fragmentariska, kaleidoskopiska árinið hevur við sær, at hesin lesarin í løtum kendi eitt ávíst lyndi á sær til hugspjaðing og uppvask. Men nú veit eg, at meira tú lesur og longur tú kemur inn í bókina, jú minni letur tú teg ørkymla av tí formliga. Eg ætli mær als ikki undir at greina alt innihaldið í bókini her – bókin er ov drúgv og kompleks til tað, og tó at eg havi lisið hana, eru helst nógvar bókmentaligar og søguligar tilsipingar, sum eg ikki havi fingið við í fyrsta umfari. Hetta er ein bók, sum kann lesast fleiri ferð. Eg rokni við, at kjak verður um kvinnuskoðanina í bókini og tá er umráðandi at minnast til, at kvinnuskoðanin í bókini bæði hevur við tað lýsta tíðarskeiðið at gera og at hugburðurin í sær sjálvum er eitt týdningarmikið lyndiseyðkenni hjá fleiri persónum í bókini.


Tað er ikki lukkuligt sum konurnar eru óreinar og ljótar allar sum ein. Teirra lív snýr seg um menn so ella so, og tær eru allar avmarkaðar í konu- móður ella frillu-líki. Høvuðspersónurin er sum ein annar Edvard Munch, hann ræðist kvinnuna og hennara lokkandi evni til at tendra kærleikans einstaklingaupploysandi megi. Lesarin skilir spakuliga, at tað av sonnum er sum hjá Munch, at eisini Einarson er fullkomiliga uppslúktur og hugtikin av kvinnum, og at tað er m.a. óeydnusamur kærleiki, sum leiðir hann yvir í anstygdina. Sum heild er Benedikt Einarson yvirhøvur ikki ein høvuðspersónur, ið er lættur at halda av, ein sjálvhátíðarligur kvinnuhatari, ein ótrúgvur, ábyrgdarleysur persónur, sum rótar seg út í alt møguligt merkiligt. Og sjálvt um vit í skaldsøguni fáa allar hansara grundir lýstar væl og virðiliga, er lesarin neyvan serliga harmur um morfinsproytuna, sum ger enda á honum. Samstundis er Benedikt Einarson ómetaliga væl lýstur sum persónur, menniskjansliga sjálvsøknið og girndin tykist næstan ítøkilig í bókini, eg veit meg heldur ikki hava lisið so um somu tíð detaljeraðar og í grundini óbehagiligar lýsingar av mannligum seksualiteti áður.


Fleiri staðni í bókini, mátti eg leggja bókina eina løtu fyri at sodna brot, antin tí tey eru so óhugnalig ella tí tey eru skelkandi væl skrivað, hetta er t.d. galdandi fyri ta blóðdryppandi lýsingina av upplivingum, yvirsjónum og perversiónum, sum ein eysturríksk femme fatale, Jora Thal er úti fyri, ið minna um lýsingar hjá týsku ekspressionistunum, Ernst Kirchner m.a. Hetta eru sansandi og kaleidoskopiskar myndir við grellum litum, sum eru fullar av líðing, aggressión og disharmoni. Myndir, ið sum heild eru daprar og fullar av iva mótvegis tilveruni. Samanumtikið er “Eg síggi teg betur í myrkri Forspæl til ein gleðileik” ein bókmentaliga og listarliga sæð sera ambitiøs bók, hon er poetisk og filosfisk og háfloygd, men við stuttligum trivialbókmentaligum sprelli, damum og kulørtum nazistum, har s/s Lyra gerst átøk eini Orientekspress."


Frá Kringvarpinum vóru Hans Petur Hansen og Suni Merkistein til staðar og dokumenteraðu løtuna meðan fototólini glintaðu og sonurin, Jóhan Fríðrikur, sang og spældi nakrar vælvaldar sangir. Øll tey møttu, eg tosaði við, vóru spent at vita, hvat veturin í Kringvarpinum mundi fara at bjóða á mentanarliga økinum í varpunum báðum. Ikki sørt at júst mentan í miðlunum var stóra kjakevnið, tá formelli parturin av framløguni var liðugur. Og tað vóru ikki bara illbrýntar skonir at síggja. Nei, lagið var gott, tí hetta var ein veitsludagur mitt í Havn.


29.8.14

Eg fái ilt í Varpið


Eg fái ilt í mítt innara útvarp at lesa orsøkina til at Hans Andor, tekniski leiðarin í fleiri ár, hevur sagt upp. Ilt í mítt innara útvarp, sum byrjaði í 70’unum í ljósabláu húsunum á Bryggjubakka, har sum Búgvi enn skrivar tíðarvilst ókvæmisorð um Niels Juel og strontium. Eftir øllum at døma er leiðslan, síðan lagt varð saman í óðum verkum, eins tíðarvilst og hugsjónarleys, skal eg taka orðini hjá fráfarandi tøknileiðaranum fyri fult, og hví skal eg ikki tað. Sum lurtari, gjaldari og av og á viðmerkjari og medarbeiðari, havi eg havt akkurát somu fatan, sum Hans Andor ber fram á Vágaportalinum í dag:

Undan 2004 var Útvarpið ein stovnur sum norðurlendskir stovnar, millum annað Danmarks Radio, komu at vitja fyri at síggja, hvussu framkomin stovnurin var, men síðani tá er stovnurin endaður í 3. deild, eftir at hava verið í superdeildini, og tað havi eg ongan hug at standa modell til meira, sigur Hans Andor Johannesen við Vágaportalin. - Stovnurin hevur ov lítið av pengum, tólini verða niðurslitin og eingin menning er, og hetta hevur verið so seinastu 2 árini, sigur hann. Hans Andor Johannesen vísur millum annað eisini á, at viðvíkjandi HD, sum flestu lond eru farin yvir til, so er føroyska sjónvarpið eitt ella tvey sjóvarføll aftanfyri á hesum økinum.

Hvussu kann okkara elskaða Útvarp, ið varð rikið mest sum einmansfyritøka í ein mansaldur fyri V4pengar, verða so illa fyri eftir so stuttari tíð við so stórum lógarverki, so nógvum fólki og so nógvum pengum?

- Eg fái næstan huga at bróta inn og gera tað betri, segði ein útvarpsvinmaður í morgun. Og eg eri so púra samdur. Um ikki innbrot og sjálvtekt, so er tíðin í hvussu er komin hartil, at Útvarpið og viðfáningurin Sjónvarpið eiga at missa einkarrættin til almannavarp og at krevja inn kringvarpsgjald í Føroyum. Tað góða, sum einstaklingar síggjast og hoyrast gera, ger ongan mun, tá framdriftin er hildin uppat, nú greitt er, at motorurin er steðgaður.

28.8.14

Arkitekturur í tí allarheilagasta


Um dagarnar varnaðist eg fyri fyrstu ferð eina lítið eiggiliga hitapumpu á vakra svarta vegginum í sambygdu húsunum, har sum løgtingshúsið var í 1696, undir Kjallara, har eitt søguligt runt glaseygað eisini stendur í vegginum hjá Müller. Hitapumpan, sum objektivt betraktað er óalmindiliga ljót at síggja á almenna farvegnum við hópin av ferðafólkum, er beint innanfyri hvíta trappuskjøldurin, sum fyrr var radioverkstaður og nú hýsir Ferðaráðnum, einum av vakrastu bygningum í Havnini. Rusturin, sum rennur úr pumpuni, ber boð um, at hon langt síðani er sett á henda søguliga vegg. Hvør tekur støðu til tílíkt arkitektoniskt herverk, veit eg ikki. Men kanska hevur viðkomandi hugsað, at beint innanfyri er veggurin á gamla Sjóvinnubanka klæddur við eini Hollywoodkulissu, sum eg haldi vera stak vakra, men onkur hevur helst hugsað: hví ikki gera arkitektoniska herverkið fullkomið millum pengasterkastu skrivstovur í Norðuratlantshavi? Ikki veit eg, men hitapumpur eru objektivt betraktað ljótar. Óalmindiliga ljótar. Settar á ein søguligan vegg í elsta parti av høvuðsstaðnum, fær ikki hjartað at pumpa heitari fyri arkitekturi og burðardygd mitt í Havn.


Rollsroyceradio


Undir einkisigandi heitinum Summarmogun hoyrdi eg Suna Merkistein í Útvarpinum afturvið skrivstovuarbeiðinum millum klokkan tíggju og ellivu í morgun. Eg mátti skrúva harðari frá at hoyra hesa einføldu einmansljóðmynd, ið byrjaði sum ein turkaður løkur úti á Landavegnum, men vaks seg stóra og rann uppí alt Eiðisvatn og fór um allar byrgingar, út í Bahía Grande, Campecheflógva, gjøgnum Tatarsund og norður í Tjuktahav og heimaftur um DeLongsund og grøvandi gjøgnum Petsjorahav. Og so vóri vit næstan heima. Fantastiskt afturvið arbeiðinum ein gráan seinsummarskrivstovumorgun. Rós, Suni, Rós. Hetta er Rollsroyceradio!

Her er sendingin!

Mynd: Eyðfinn Jensen

27.8.14

Tað ganska almindeliga


Í eigarafelagnum, har eg búgvi, síggja vit millum annað svensku sjónvarpsrásina SVT2, sum hevur fleiri ganska almindeligar sendingar, so sum Babel, ið er ein ganska almindelig sending um bókmentir, Agenda, sum er ein ganska almindelig sending um aktuell viðurskifti úr ymsum herðashornum, og beint nú er fjórða kjaksending við politiskum floksformonnum um fólkaskúlan upp undir Ríkisdagsvalið, sum hevur heitið Världens bästa skitskola, heimsins besti lortaskúli, svenska sending altso.

Hesar heilt almindeligu sendingar eru ein fragd at síggja, tí tær eru so fyltar við vælskipaðari, innsavnaðari og frambornari vitan. Hvørja ferðina fái eg nakað burturúr, hóast eg ikki búgvi í hasum landinum.

Her í heimlandinum fái eg fyrst og fremst at vita um ein original á bygd, sum hevur bygt sítt egna elektrisitetsverk og aldri í lívinum fer at savna innaftur allar útreiðslurnar, og næsta kvøld eru høvuðstíðindini ein brunaroynd í eini aðrar bygd, sum skal læra okkum ikki at koyra battarí í skrell.

Hvar fór nú tað ganska almindeliga? Ber ikki til at halda seg javnt og samt á jørðini og lata okkum fáa ein javnan streym av tí almindeliga, sum hjá teim flestu er fremst fyri og ríkar okkum gerandisdegin, hóst tað til innihalds onkuntíð kann verða nokkso skakandi?

Men hinvegin skal eg rósa Ivan fyri at gera góð prát seinastu tveir, tríggjar fríggadagarnar í Degi & Viku, prát, har tú á sama hátt, sum í nevnda svenska sjónvarpi, fert ríkaður og upplyftur frá. Sama er við Suna og nýggju ungfólkunum í Útvarpinum, beint nú um morgnarnar, bara tað er substansur í prátinum, og ikki einans interview við hvørt annað um at lesa í einum útlandi. Tá fert tú ríkaður frá prátinum, ofta nettupp tí, at tað er ganska almindeligt, tí tað er júst har, vit kunnu hóma farran av eini sál, har úti í tí ganska almindeliga menniskjahavinum. Eg elski almindeligheitina. Í hvussu so er beint nú eg hyggi eftir heimsins besta lortaskúla á svenskum. Ikki á føroyskum, mind you!

26.8.14

Malta fyri føroyingar


Brúkaratænastan Tripadvisor, veit í morgun at siga, at nú leita ferðandi føroyingar mest eftir Mellieha á Malta og síðani eftir Akureyri í Íslandi og Nice í Fraklandi. Altso teir føroyingar, sum vilja búgva í íbúð. Øll tey mongu, sum eru í íbúð á Barcelonaleiðini, brúka kanska ikki internetið ella Tripadvisor. Sagt verður um maltesisku íbúðina, at 'the kitchen/dining area comes with south facing terrace, the perfect spot to relax and unwind after a day of sightseeing.' Eri rættuliga vissur í at hetta eru íbúðirnar sum Dansk Folkeferie bygdi í 1970'unum og sum eg sjálvur fjórði búði í summarið 1980, og teknaði eina gøtu í Valetta við Rotring penni eftir vegleiðing um hvørvingarpunkt frá Børge Petersen á Læraraskúlanum, ið fekk tekningina og aðrar við á Ólavsøkuframsýningina í 1983 ella 84, sum var í Norðurlandahúsinum. Hann hevði nógv at týða fyri okkum, Børge. Haldi at Jens Pauli Heinesen eisini hevði búð á sama stað á Malta. Skilji væl, at føroyingar og kanska oyggjabúgvar yvirhøvur dáma væl henda stað og ferðamøguleika. Enn er summarið ikki av.


25.8.14

Filmar beint í maskinuna


Havnar Bio er farið undir nýtt tiltak, sum tey úti í heimi rópa movie transit, sum skal gera tað smidligari og ódýrari at fáa hendur á filmi, sum bert fá vilja síggja her og nú á føroyskum filmslørifti.

- Fyritøkurnar Unique í Noregi og Deluxe í Bretlandi hava sett tveir FTP-servarar í Havnar Bio, sum hava fasta linju umvegis Føroya Tele at taka film beint niður í maskinurnar, sum vísa upp á løriftið, sigur Jákup Eli Jacobsen, ið rekur Havnar Bio.

Tær báðar fyritøkurnar uploada filmarnar í bestu góðsku, tá teir eru tøkir at vísa alment eftir avtalu við útleigararnar, ið enn sum áður eru danskir og eiga rættindini til at vísa biograffilm í Føroyum.

- Unique og Deluxe rinda internetgjaldið og gera filmarnar klárar at vísa. Kanska koma seinni veitarar við sum frá líður. Fyrimunurin við nýggju movie transit tøknini er, at vit fyrst og fremst sleppa undan flutningsgjøldum og flutningsarbeði, sum tyngir um raksturin. Men ein annar fyrimunur er eisini, at vit fáa lættari atgongd til filmar, sum kanska bert fá av okkara viðskiftafólkum vilja síggja beint nú. Altso ein betri tænasta bæði til tey mongu og eisini til tey fáu, sigur Jákup Eli Jacobsen úr Havnar Bio.

Millum filmarnar, sum longu eru tiknir niður og lagdir í maskinurnar at vísa við hesi tøkni, eru nýggi Disneyfilmurin Planes: Fire & Rescue, Sin City: A Dame to Kill For og hin danski Kapgang hjá Niels Arden Oplev.

Unggentuótti



Vegamót á steinløgdum túni
genta í bíligum bili
barnið, sum kom á hana
bundið á setrinum
óttin ljóðleysur
bilurin gamal

Óður granni á næsta horni
skammfukað kona lurtar
bussurin ikki eftir klokkuni

Glaður lærari hvíttar
tú skuldi sungið
í ólavsøkukóri

Móður ulpumaður
sjaggar sum í gjár
ellin kemur ikki einsamøll

Alt er sum tað eigur at vera
ein mánamorgun
til arbeiðis

Men ikki verða tey verandi,
óttin, øðin, gleðin og ellin.
Tí størsta av teimum farandi
er unggentuóttin

Myndin er úr filminum 'Jeg er din' (Iram Haq, Noreg 2013)

24.8.14

Hetta er tað!


Hetta er tað, sum alt snýr seg um, sigur ungi sjómaðurin við grøna hanskanum á pallinum undir Fornminnissavninum innanfyri Langukaj úti í Klaksvík. Makrelur, agn og kapping!


Gentan í reyða jakkanum heldur ondini. Er hetta tað, sum allir menninir tosa um?


Dómarin telur niður og ikki er loyvt at skera meir enn fimm stykki, hvørki meir ella minni, og tað skal vera beint niður á ryggin.

Á tíggjunda Sjómannadegnum eru Karl Birgir Isaksen, Oliver Joensen, abbasonurin, Jákup Vestergaard og John William Joensen væl nøgdir við kappingarnar, sum ikki bara eru í egning, kryvjing og bøting, men eisini fyri pør, sum sleppa at vinda hespur upp í noða, í eplaflísing, kassastabling, kelving, at kasta lodd, at halda dregg, at kasta fanglínu og at rógva kapp á nýgjørdum flamingoflaka.


Skal tað verða skjótari og á djúpari havi, so ber til at sigla við 70 míla ferð á vágni við Scorpion.


Sjógvurin dregur og eingin endi er á møguleikunum at flyta seg eftir honum, frá tí einfalda við ár hjá babba til tað meiri tekniska í turrdrakt.


Og vilt tú leypa á sjógv, so er tað gamaní. Inni í Sjónámi kanst tú undir skipaðum umstøðum blaka teg oman bakka og úti í havsneyð, og royna at sleppa upp í gummibátin. Her norðuri er sjógvurin ikki at spæla við. Jú, kanska eitt sindur í dag. Men havsins álvari er tjúkkur í luftini.


Ein rúgva av fólki er savnað at halda Sjómannadag, sum hetta tíggjunda árið eru fleiri í tali, Sjómannadagarnir. Eftir at hava hoyrt grenj um ferjur, lendingar og onnur deyð ting á útoyggj, er tað vælsignað at uppliva spontana gleði og fagnað, og tað ókeypis, sum á Sjómannadøgunum í Klaksvík. Tað er heilt sjáldsamt, at ein staður, fólk og vinnulív, stendur so væl saman um eitt tiltak, ið hevur víða sjógvin sum greitt tema, fyri børn og vaksin, á sjógvi og landi.


Í stóru hvítu teltunum bjóðar sjefkokkurin á Hafnia laks og tara, og Axel Lützhøft rættir mær tann leskiligasta tunfisk beint av grillini.


Hans Marius í Byrgi frá Sjógæti er farin at skera makrel, sum skal blíva til ein leskiligan bita á bryggjuni.


Fólk eru fegin um matin, sum er ókeypis. Her er makrelur, svartkalvi, sild, havtaska, toskur, hýsa, kalvi, rækjur, laksur, skrubba, grind og spik og epli og grønmeti, alt samalt føroyskt. Og meðan bíðað verður at fáa uppá tallerkin servara tey fiskasúpan. Her er tað ein fegin Jákup Mørkøre, ið hevur fingið sær ein tallerk við sild, makreli, tara og nýbakaðum breyði.


Fjølbroytta matskráin sæst aftur á ymsu tallerkunum. Fólk eru fegin um allan tann góða matin, ið kann setast saman júst sum einum sjálvum hóvar. Og so er aftur at stilla seg í eina nýggja bíðirøð við øðrum eksotiskum, men tó heimligum rættum.

Poul Martin Rasmussen bjóðar okkum eina myrka íslendska Þorrabjór, Hvalur, sum Steðja hevur bryggjað til framleiðslan bleiv bannað, tí hvalabein varð mjølvað í hana, hvalabjórina. Myrk og vælsmakkandi.



So oman aftur á Langukaj at vita um vit sleppa við Froyði norður til Mikladals at síggja Kópakonuna frá sjónum. Jú, tað eydnast at fáa eitt atgongumerki til næsta túr.


Ímeðan kann eg staðfesta at sjómenn eru blivnir blindari við árunum, tí skipanøvnini eru størri enn nakrantíð. Ella man tað vera fiskiveiðueftirlitið, sum er blivið snævurskygt og vil hava størri stavir á skipini?


Vit sigla út eftir vágni við Gunnari Skúvadal, til høgru niðanfyri, og fáa alt at vita um ferðina, staðarnøvnini og eina rúgvu afturat, serliga eina sanna krimisøgu um læraran í Kunoy, sum kom illa fyri og tveitti seg fyri bakka og rak upp aftur sum lík í Sumba, har hann varð grivin. Øvrigheitin kravdi læraran grivnan upp aftur og lagdan í heidna jørð úti í haganum. - Opna tit grøvina, so skulu tit sjálvir verða koyrdir niður í hana, var turrisliga svarið frá sumbinginum. Tí liggur lærarin enn grivin har suðuri. Hesa fatastisku søgu og aðrar við, fortaldi Asbjørn Lómaklett, til vinstru niðanfyri, og gjørdi turin til eina ógloymandi uppliving hjá okkum øllum 48, ið vóru umborð.


- Kópakonan skal ikki fara í havið aftur, sigur Oliver Joensen og fortelur um, hvussu gekst at fáa stuðlar. - Flestu spurdu, um hon fór at standa móti briminum og um Stórikneysi fór at halda.- Nú stendur hon á trimum rustfríum stálsoylum, 48 mm tjúkkar, ið røkka hálvan annan metur niður í kneysan, og harafturat eru fimm tjúkkar stálflatur sveisaðar vatnrættar inni í standmyndini upp í akslahædd, og so hevur Landsverk borað fimm fjallaboltar 3 ½ metur niður í helluna, so Kópakonan fer neyvan í briminum.


- Hyggið eg eftir andlitsbrái og akslum, so síggi eg eina avbæra vakra kvinnu, men eisini eina kvinnu við myndugleika, ið veit, hvørjum hon fer eftir, sigur Oliver. - Men rúm er eisini fyri at undrast og spyrja, um hon er á veg í dans at finna sær maka, um hon er á veg niðan at biðja bóndasonin eiðra manni og børnum, ella um hon er á veg niðan í bygdina at biðja ilt yvir mikladalsfólk og alla oynna. Annan vegin ímyndar vakurleikin tað hugnaliga í søguni, meðan hamurin, ið vendir fitjirnar niðaneftir, og kópahøvdið, ímyndar ræðuleikan í søgnini, sum er opin at tulka. Men nú stendur hon so har sum ein ferðavinnumagnet, ið vit vóna at fólk í Kalsoynni fara at dugað at fáa eina vinnu burturúr, tí tað er tað, sum er endamálið við Kópakonuni á Stórakneysa, sigur Oliver Joensen.


Inn eftir vágni sigla vit framvið Kósini og brendu Bedingini og teimu báðum Sildberunum, sum hava fylt tíðindarúmið í eitt hálvt ár ella so. Tveir bátar við sama navni.


Komin í land av spennandi Kópakonutúrinum, fara vit niðan til Edward Fuglø at síggja málarastovuna við nýggjum litríkum sjómannamotivum.


Edward hevur innrættað seg við einum hugnaligum lesikróki úti undir vaðingini.


Nú skýmir í Klaksvík og eftir ein góðan temunn og skerpikjøt hjá Alvildu heimi í Vági, koyra vit út á Skálafjørðin at síggja West Hercules á staðnum.



Her sæst hvussu stórur boripallurin er. Og millum stór altjóða skip sæst av bryggjuni, at Runavik man vera útgerðarhavn nummar eitt í landinum.


So er at gera av, hvat fokus ein komandi oljuvinna skal hava á Skálafjørðinum og landinum øllum. Skal fokus vera á landi ella á sjónum?