1.9.15

Valdagur - um ein Háls


So er atkvøtt á Hálsi í Havn og hálsurin, hin ræsti úr Kollinum á Eiði, er farin í pottin. E havi brúkt demokratiska rættin at velja, og nú eisini ólógliga møguleikan at reklamera, so sum sæst omanfyri. Vónandi síggjast vit aftur um fýra góð ár á sama stað. Men í kvøld er tað heimapotturin við hálsinum.


Í kantinuni atkvøddu vit til stuttleika, at vita, hvussu mangir møguleikar vóru at finna 33 løgtingslimir úr 7 flokkunum, hvør mundi fara at umboða mentamál, og hvørjir samgongumøguleikar munnu fara at vera. Livst, so spyrst.


Í býnum hava verið nógvar stuttligar plakatir í ymsum støddum. Her er tað Rigmor, sum hevur sett evarska smáar valplakatir á ferðslubøin uttanfyri SMS. Tær rigga væl, tí tær flagga og blunka í lotinum, tá tú strýkur framvið.


Eins litfagur á bønum er rótfesti bókstavurin E framvið øllum hinum valplakatunum.


Tað var Jógvan á Høvdanum, sum fann uppá smáu valplakatirnar. Her sæst hann við sigarett í munninum hyggja upp til ein av hinum seks flokkunum, sum stilla upp til løgtingsvalið. Stuttlig effekt.

Enn ein stuttlig effekt av tí minimalistiska slagnum, er hon hjá Emil, sum sæst á vegnum og gonguteigum framvið hinum stóru plakatunum. Hesar báðar myndirnar tók Ole Wich.


Í ópolitiska grannalagnum gera teir klárt til fótbóltsdyst á Tórsvølli í bólki F móti Norðurírlandi fríggjakvøldið. Tá er gott at hava ein at peika, hvønn veg ein skal velja. Kanska mangla vit ein tílíkan í føroyskum politikki - ein sjónligan peikara!


Niðri í býnum knossast traðarmaðurin enn sum áður undir reyða Hvonnvegginum. Vónandi verða hann og allir føroyingar, sum knossast í gerandisdegnum, væl umboðað eftir valið.


Bæði á Eystaru og Vestaru Vág liggja bátarnir, útlendskir og føroyskir, og bíða eftir valúrslitinum. Skýggjað, men ikki ein ond, hóast politikkurin melur av ymsum ættum sum aldri áður.


Úr krókinum við Bursatanga er reyð-hvíta ketan spent fyri útsýnið til landsins leiðslu í Tinganesi. Men kanska er tað bara Ternan, sum valdagin er farin til Nólsoyar og skjótt kemur aftur.


Og so er fólkaræðisligi rætturin at atkvøða avgreiddur millum allar teir marglittu møguleikarnar á Hálsi. So hava vit sett okkara fingramerki á føroyskan politikk tey komandi fýra árini, sum vit vóna, at valskeiðið fer at vara. Nú fara vit heim og ynskja øllum eitt gott valkvøld.


The Weapon of Prayer


Í dag er valdagur. Aldri áður hava vit fingið sannað, hvussu rótfest vit eru í kalda krígnum. Ultimativa dreparavápnið, bønin, hevur fyri fyrstu ferð verið brúkt á tingsins parlamentariska grasvølli, mitt millum okkum øll.

Tað var undir kalda krígnum, at brøðurnir Louvin sungu um dreparavápnið, sum rakk úr kristnu heimastovunum heilt til Korea. Einki kundi sum bønin bumba alt í smildur og út av hesari verð. Og tað er eisini beint eftir bókini um burturhug. Tí verðin er ikki mítt heim.

When the planes and tanks and guns have done all that they can do
And the mighty bombs have rained and fell
Still the helpful Hand above holds a weapon made of love
And against Him none on Earth prevail

We don’t have to be a soldier in a uniform
To be of service over there
While the boys so bravely stand with the weapons made by hand
Let us trust and use the weapon of prayer



Útsøgnin er, halt kjaft, ella biði eg fyri tær. Biði teg niður og norður, til tú gevur upp andan, vilt tú ikki akta. Helt hetta vápn bara fanst á antikvariskari plátu á loftinum, men nú er tað risið upp í kjøti og blóði á grønum heimagrasi.

Vara teg, hvat tú biður fyri. Og vara teg, hvat tú velur í dag. E velji rætt fyri meg. Og fari aldri at biðja teg gera annað enn tað sama. At velja rætt fyri teg.

31.8.15

Útsøluendabrestur


So er útsøluendabrestur. Sjey menn og ein vertur. Jógvan Skorheim, sum er fjaldur aftanfyri frálíka vertin, var so góður, at eg seti eina mynd av honum niðanfyri, Jógvani til heiðurs. Fyrsti politikari, sum hevur tept Jørgen Niclasen í beinleiðis sjónvarpi, tá vit ikki telja Janus, sum skifti flokk, við. Tað er ikki so lítið. Koyr á! Annars vóru flestu menn góðir í løtum, uttan Jenis, sum alla tíðin ákallaði heilaga andan. Tað sømir seg ikki í verðsligum politikki. Sjálvt bispur hevur sagt tað sama, kirkjan er ikki partur av valstríðnum. Men avgerðin er tikin. Í morgin velji eg eina kvinnu á lista E.


Nýggjasta veljarakanningin


Við at trola á netinum ber til at gita seg til síður í redaktionellum skipanum. Her er nýggjasta veljarakanningin upp undir løgtingsvalið í morgin. Grátt er løgtingsvalið í 2011, og svart er veljarkanningin í dag. Stóri vinnarin í tingmannatali er Javnaðarflokkurin, Framsókn fær spáddu framgongdina, meðan Fólkaflokkurin og Sambandsflokkurin ganga aftur. Tjóðveldi, Miðflokkurin og Nýtt Sjálvstýri standa sambært kanningini í stað í tingmannatali. Í prosentum ganga Tjóðveldi og Miðflokkurin nakað fram.

30.8.15

Tað er makt í teim foldaðu hondum



Tey rættuliga mongu, sum á ymsan hátt vilja standa fram sum kristin í gerandisdegnum, brúktu í gjár vøllin framman fyri Tinghúsinum at biðja fyri løgtingsvalinum í ovurmorgin. Eitt lógligt tiltak, hvat vit so kunnu halda um tað. Men skal eg taka tey í álvara, so krevja tey eina guddómligu kvotu, a divine intervention, tá endaliga valúrslitið verður talt upp. Guddómliga kvotan skal tá leggjast afturat verðsliga valúrslitinum. Tað er tað, sum biðið verður um, havi eg skilt tað rætt. Eitt kristiligt meirvirði. Eina guddómliga inngrípan í nútíðar føroyskan politikk, sum tey kristnu halda vera blivnan ov ógudiligan.


Eftir tí, sum annar av fyrireikarunum, Eyðun Jacobsen, segði í Degi & Viku týsdagin, og tí sum tingformaðurin, Jógvan á Lakjuni, hevur sligið stórt upp í heilsíðulýsing fyri valið, so er ágangurin á hjúnarbandið, ið er súlan undir samfelagnum, so nógvur og harður, at nú stendur landið í váða.

Ikki kann eg bara mær fyri at smírast, at hjúnabandið er eitt politiskt projekt, og einasta orsøk til politiska vandakós í Norðuratlantshavi í 2015.


Kanska var tað tí ein divine intervention av teim hepnaru, tá bispur í fyrradagin segði, at kirkjan var ikki við í bønartiltakinum á Vaglinum í gjár. ”Staðfest verður, at leiðslan í fólkakirkjuni ikki er partur av valstríðnum,” segði bispur og legði afturat, at ”fólkaræðið gevur politiskt frælsi og andsfrælsi. Hesi bæði frælsini skulu gagna øllum borgarum landsins uttan mun til førleika, sannføring og samleika.”


Kanska bjargaði tað tiltakinum, so tað ikki bleiv tað, sum flestu høvdu spátt, eitt sjónligt og harðmælt mótmæli móti LGBT og øllum tí, sum tann felagsskapurin, ið vil broyta hjúnabanslógina, stendur fyri. Í so máta var einki at skriva heim um. Í hvussu er, um tú vart á Vaglinum, og ikki lá heima á sofuni og hoyrdi tað, tú ynskti, sum ikki bleiv sagt. Tiltakið bleiv eitt meistarastykki í at halda seg til bønarevni, og aldri at nevna kríggið, Don’t mention the War, so sum vit kenna tað úr bretsku skemtirøðini Fawlty Towers. UG til strategisku fyrireikaranar at hava lagað løtuna soleiðis.


Tað eg veit, er tað inni í Tingsalinum, at hugtakið glíðibreyt bleiv til. Upp undir valið eru nøkur fólk farin undir heimasíðuna "Ja til hjúnabandið." Tey siga, at endamálið er at ”verja hjúnabandið í Føroyum við at føra fram sakligar og skilagóðar grundgevingar fyri siðbundna hjúnabandinum.” Og so verður skrivað ein høpisleys grein um, at tað næsta verður at krevja rættin til fleirgiftu, um broytingar koma í lógina. Tí skal hjúnarbandið verjast í flokki A pluss.



Hóast hetta er beinleiðis haturstala, hate speech, kann eg ikki bara mær fyri enn einaferð at smírast, at hjúnabandið er høvuðsorsøkin til politiska vandakós í Norðuratlantshavi í 2015. Hví kenna hesi kristnu fólk seg hótt uppá handa mátan?

Og er talan um glíðibreyt annan vegin, so er sanniliga eisini talan um glíðibreyt hinvegin.

Ein, eg kenni til gerandis, bannaði við, tá hon hoyrdu um hesa heimasíðu, sum skuldi verja hjúnabandið. Hon segði, at hennara farligasta glíðibreyt byrjaði, tá hon kom inn í hjúnabandið. Hon vildi banna tað niður og norður, hatta helvitis hjúnabandið, sum bara er ein glíðibreyt til harðskap, brennivín og ótolandi menniskjanslig viðurskifti, sum hon segði av egnum beiskum roydum. Eingin bað ella fer at biðja fyri henni, so hon kann liva eitt betri lív, nú hon við tógvið stríð er leys av hjúnabandinum, men samfelagsliga er illa fyri. Her er eingin bøn. Hvørki á Tinghúsvølli ella Almannastovu.

Tú skalt ansa tær, hvat tú biður um. Ikki minst tá bønin fer fram í almenna rúminum, upp móti lóggevandi tinginum í einum valrúsi. Tað mintu tveir sterkir tekstir, sum vóru frammi í vikuni, okkum á. Tvey tilkomin fólk við drúgvum lívsroyndum, hóst tey gera lítlan háva úr sær sjálvum. Tey eru ikki politkarar ella stjórar, men heilt vanlig menniskju, sum tú og eg. Tí eru teirra tekstir sterkir. Teir standa meitlaðir í gerandisdegin.



Fyrra tekstin hevur vinmaðurin Petur Rouch skrivað sum áminnandi viðmerking á Portalinum til tíðindini um bønarløtuna á Vaglinum í gjár. Petur skrivar soleiðis:

"Eg var føddur suðuri í Vági í 1945. Uttanfyri hjúnarlag. Ein partur av familjuni var missiónsk, tó ikki mínu nærmastu. Eg var sum so ikki happaður, men visti at eg var gitin í synd - ella í hordómi, sum onkur málbar seg. Eg var óektabarn og tað nívdi meg ikki sørt allan uppvøksturin.

Nógv varð tosað um baptistar minnist eg. Hesi fólk, sum høvdu fráskrivað sær altarsins sakramenti, fráskrivað sær barnadópin, tey fráfalnu var eitt heitið eg minnist, tey sum ikki eingong bóðu Faðir vár. Gott at tey ikki kundi undirvísa í fólkaskúlanum var sagt. Hjá baptistunum og hjá teimum missiónsku var alt synd, tú skuldi ikki ganga á biograf, ikki fara í dans, tað var synd at spæla fótbólt sunnudag, spæla kort, tú mátti ikki smaðka øl, vín ella brennivín, tú kundi ikki eingong hanga klæði út á snórin ein sunnudag. Í Betel sótu konurnar undir hatti og ein kvinnuligur prestur í kirkjuni var óhugsandi. Eisini í sunnudagsskúlanum var prædikað um synd og helviti. Og sexuel samvera uttanfyri hjúnalagið var ein hin størsta syndin av øllum. Merkiligt sum hetta upptók nógv fólk.

Helst hevur Gud skift meining síðan.

Verri var við mammu. Hon fór av landinum tá eg var 4 ár , giftust og kom ongantíð aftur til Føroyar. Eg spurdi um eg kundi koma at ferðast, men fekk at vita at tað kundi eg ikki, tí hon hevði ikki grett fyri manni sínum at hon átti eitt barn í Føroyum. Og hetta skilti eg ikki. Hon var tó so djørv, at hon bjóðaði mær at vitja, tá eg var 18 ár. Eg hitti ikki mammu mína aftur fyrr enn eg var farin um tey fjøruti. Og tá hon greiddi mær frá hvussu hon hevði havt tað árini saman við mær í Føroyum øtaðist eg. Niðurgjørd, happað, kalla bæði líkt og ólíkt. Hennara valg var antin at rýma ella ganga til grundar sum menniskja. Har hon nú búði var hon kallað Mrs. Philips, í Føroyum var hon ein eingilskmannateys.

Hon er nú farin í Harrans hendur, tað píndi meg mangan at eg ikki kundi hava vanligt samband við hana og míni systkin. Eg haldi meg enn vera kristnan, havi mítt loynikamar at venda mær til hægri maktir og eri í kirkju onkuntíð, men havi ongantíð í mínum vaksna lívið verið á sokallaðum kristiligum fundum. Tók frástøðu, tí eg har bara fekk at vita, at eg var føddur skeivu megin vegin. Av hopleysum amatørum við tilvildarligum bíbilsitatum.

Eg eri vælsignaður við einum soni, sum er samkyndur. Hann býr uttanlands. Eg vóni so inniliga, at hann kann búsetast her uttan at vera frávaldur.

Hetta er so ein lagna. Tá tit hittast á Vaglinum leygardagin eru míni ráð, at tit skulu ansa eftir, hvat tit biðja um, fløki ikki tykkara hugmóð uppí aðrar lagnur av líknandi slag.

Gud signi mítt føðiland Føroyar."

Umframt henda sterka tekst hjá Peturi, stóð eisini hesin tekstur hjá Sólborg Dulavík sum lesarabræv í Sosialinum í vikuni sum fór:

"Tann, sum er reinur kastið tann fyrsta steinin. Hesi orð renna mær í huga, tá ið eg læs greinina hjá Jógvan á Lakjuni, løgtingsformanni, í Norðlýsinum.

Hann byrjaði við at siga, hvussu leingi hann hevur verið í løgtinginum, og hvussu væl teir hava arbeitt, og um viðurskifti okkara við Danmark, og tað hevur borið til at samstarva við allar flokkar, uttan at gera seg inn á okkara kristna mentanararv og tey grundleggjandi virðini, sum samfelag okkara altíð hevur bygt á.

Eg eri kanska so nógv eldri enn tú, men rembingar hava sanniliga verið fyrr og upp gjøgnum tíðinarnar.

Fara vit aftur til tá ið tín samkoma var stovnað í Føroyum, so vóru tað eingilsmenn, sum komu við nýggjum kristnum boðskapi, har aldargamla kirkja okkara hevði sínar røtur.

Men tað var ikki gott nokk, teir vildu ikki ein gong inn í kirkjuna. Og tað vóru ikki vøkur orð, sum abbi tín slongdi eftir teimum, sum fóru í kirkju. Tað vóru fleiri dømir um teirra máta at gera seg inn á kirkjuna. Tey sum nú vóru í brøðrasamkomuni vóru ikki longur vígd í kirkjum, børn teirra vóru ikki konfirmerað, børnini ikki borin til dópin. So kom ikki og sig, at tað altíð hevur gingið so væl.

Eg eri vaksin upp saman við 9 systkjum. Mamma og pápi vóru bæði trúgvandi, og tey hoyrdu til kirkjuna og heimamissiónina. Ongantíð hoyrdu vit tey ilskast inn á tað nýggja, sum var komið, og noktaðu okkum ongnatíð at fara á útimøti, og sáaðu sostatt ikki ilt mótvegis tí nýggja. Vit høvdu eitt trygt og gott heim.

Eg kenni nógv fólk innan fyri fleiri samkomur, eisini brøðrasamkomuna. Men eg var rættilga skelkað, tá ið eg síggi, hvussu tú útleggur tað, sum skal ganga fyri seg, um LGBT skulu fáa teirra rættindi.
Og sáar tú hetta í tíni børn, so vil eg pástanda, at tað er ikki til tað góða fyri tey.

Eg orki ikki at greina tað sundur, tí tað er so óhuganligt og ljótt, sum tú kastar eftir teimum, sum hava verið forfjónað í øldir.

Men tú nertir ikki við aðrar broytingar. Tildømis hjúnarbandskilnaður, sum ikki er ókendur hjá teimum flestu familjum. Og tey sum liva saman uttan at vera gift, hvat við teimum? Og Gud hevur kortini vælsignað tey við at geva teimum fleiri børn!

Tá ið tú ert so vælbjargaður, hví langar tú bara eftir nøkrum fáum? Ert tú bangin fyri at missa stemmur?

Tá nú LGBT hevur fingið nøkur rættindi, so er ikki mark fyri, hvat tú og tey, ið halda við tær, kasta eftir teimum, og siga allar ræðuleikar, sum fara at henda, og at samfelagið verður brotið niður.

Sannleikin er tann, at fyrr var ikki livandi hjá teimum samkyndu, og eg veit, at fleiri vóru illa happað, ja so illa, at tey vórðu noydd at rýma av landinum. Og eg dugi ikki at síggja annað enn, at tú traðkar á tey. Er tað kristin kærleiki til næstan?

Tað er skylda okkara, tí tað stendur í Bíbliuni: »Døm ikki, fyri at tú sjálvur skalt vera dømdur«.

Hvat tey gera innanveggja rakar hvørki teg ella meg. Eitt er púra vist, um øll vóru avdúkaði í mun til, hvat gongur ella gekk fyri seg, tá hevði tað nokk ikki verið verri hjá teimum enn hjá øllum okkum.
Og tá ið tú ert liðugur við LGBT, leggur tú eftir øðrum politiskum flokkum. Eg vóni at ein og hvør setir sín kross eftir síni egnu sannføring og ikki lurtar eftir Jógvan á Lakjuni.

Eg seti tær hendan spuring: Vilt tú siga, at Gud ikki hevur skapt tey samkyndu við teimum eginleikum, sum tey hava? Ella at tey ikki eru unik, tað sama sum tú og eg? Tú remsar alt upp, sum hesi skulu oyðileggja. Hvat hugsar tú fyri tær?

Aftur kunnu vit lesa í Halgubólk »Døm ikki fyri at tú sjálvur ikki skalt verða dømdur«.
Ella annað sum er líka so álvarsamt: »Alt tað sum tit gera ímóti mínum minstu, tað gera tit ímóti mær«."

Hesir báðir tekstir vóru teir sterkastu í vikuni. Ja, kundi hugsað mær at deilt teir út sum traktatir á Vaglinum. Ein á hvørjari síðu.

Nógvar myndir vórðu tiknar á Vaglinum í gjár, og aldri havi eg havt fleiri lesarar á blogginum í tey nærum tíggju ár, hann hevur verið til. Tí havi eg at enda biðið Eiler Fagraklett velja bestu myndina av Vaglinum og grundgeva fyri valinum.


"Hendan myndin er sera sigandi fyri meg, og vekjur tíbetur vón í mínum hjarta", sigur Eiler. "Tí mitt í øllum hatrinum og óvitanini, sum vit møttu á Vaglinum leygardagin, so stóðu fimm svartklæddar betonglebbur saman við einari sloyfuplakat hjá Sonju Jógvansdóttir. Boysnar og treiskar bakkaðu hesar kvinnurnar ikki fyri einum løgmanni, einum borgarstjóra, trimum prestum, tíggju løgtingsfólkum og umleið 800 stk av crème de la crème av føroyska Homofobiaville, sum í felag bóðu fyri, at eitt komandi løgting, skal byggja sínar lógir á Bibliuna og fylgja teirra tulking av ”kristnum virðum”. Myndin minnir meg samstundis ikki sørt um 2. Kongabók 6:16, har skrivað stendur: "Hann svaraði: "Ræðst ikki! Teir, ið eru við okkum, eru fleiri enn teir, ið eru við teimum."

Eygnavitnið

Í 1980’unum høvdu vit í tvey ár eina danska lærarinnu, Karen Skovbjerg, í donskum á Læraraskúlanum. Hon hevði saman við manninum, rithøvundanum Ulrik Gräs, akkurát givið út eina antologi á forlagnum Tiderne Skifter um krígsreportarar, journalistar, sum skrivaðu av hermótinum til heimaavísina. Hon var so upptikin av hesum evni, at hon fekk okkum næmingar at lesa eina røð av bókum um krígsreportarar, millum aðrar A Roumor of War eftir amerikanska Phillip Caputo í danskari týðing, Krigslarm (1977), og Ögonvittnet eftir svenska Anders Ehnmark, eisini í danskari týðing, Øjenvidnet (1980).  Fyrra bókin er av hermótinum í Vjetnam, seinna av hermótinum í Kongo fyrst í 60’unum. Henda seinna søgan er í stuttum um ein útsendan svenskan journalist, sum hvønn dag skal skriva av hermótinum. Tað ger hann eisini. Men hann er ikki á hermótinum. Í staðin hugsar hann í barrini á Hotel Independence um rækjuborð heima í Stockholm og um meiningsdannandi maktelituna harheima. Kom í tankar um hesa bók, nú so nógv hava reportasjur og sterkar meiningar um bønarløtuna  á Vaglinum í gjar - uttan at hava verið har. At verða sjálvbestaltað eygnavitni, uttan at hava verið har. Nokkso tankavekjandi at verða mintur á svensku bókina, sum Modtryk gav út fyri 35 árum síðani. Á netinum síggi eg, at Eygnavitnið fæst í ólisnari útgávu fyri 50 krónur.

29.8.15

Leygardagsbøn í Havn



Í dag klokkan eitt møttust fólk á Tinghúshvøllinum at biðja fyri løgtingsvalinum týsdagin. Tey, ið kallaðu til leygardagsbøn í Havn vóru Ann Dahl Hansen, Heine Lutzen, Svenning av Lofti og Eyðun Jacobsen. Umframt felagssang undir Merkinum varð biðið í trimum høvuðsbólkum: fyri poltiska valdinum, samfelagnum, og at enda bøn fyri fólki Guds, sum sagt verður í skránni.


Átakið er fólksligt og hvørki lagt fyri, ella vælsignað av nøkrum kirkjuráði. Bispur boðaði í gjár frá, at fólkakirkjan er ikki partur av verðsliga stríðinum upp undir løgtingsvalið. Brøðrasamkomin er heldur ikki við í tílíkum átøkum, hóast einkultir limir í staðbundnum samkomum kunnu vera við.


Bønarløtan er eitt fólksligt átak, sum hevur fingið loyvi frá Løgtingsskrivstovuni og Býráðnum, at biðja í felag, heldur enn inni við seg sjálvan, á Tinghúsvøllinum. Og sum eini bróðurin og síðumaðurin segði: ”Arbeiðararørslan er jú eisini her fyrsta mai á hvørjum ári.” Og í somu løtu vinkar ein kona til mín, og biður meg koma, har hon situr undir Tinghúsvegginum, at fáa eina betri mynd yvir vøllin. Eg kendi hana ikki, og tá eg aftur standi undir liðini á bróðrinum, staðfestir hann samtykkjandi yvir samkomuna, hvussu innbjóðandi og vinalig hesi fólk eru. Eg eri teptur og kann ikki annað, enn geva honum rætt. Her er ikki tann fíggindaskapur eg hevði væntað, tá eg hoyrdi Eyðun Jacobsen í Degi & Viku breiða seg um hjúnarbandið og humanismu sum stórstu avbjóðingar í dag, og tingformannin, sum í verðsliga betaltum politiskum heilsíðulýsingum hevur sagt, at hjúnarbandið er størsta avbjóðing í okkara tíð, meðan landið er við at fara á húsagang - av hjúnarbandinum, sambært hesum báðum.


Men her var einki at koma eftir í so máta. Í leygardagsbønini varð hjúnarbandið nevnt eins ofta og Almannaráð og skúlin. Eina ferð. Kom í tankar um veggjaskriftina á einum donskum skúlavesi: "Hugsað tær, um tað bleiv kríggj, og eingin møtti."


Tað var støðan á Vaglinum í dag. Øll, sum ikki vóru her, væntaðu kríggj, men kríggið brast ikki á. Lóglig fólk savnaðust í lógligum ørindum, hóast eg alla tíðina helt, at eg var til fríggjadagsbøn í Tehran. Men nú var leygardagur, og eg var í Havn. Ein ókeypis ferð til ein hugsaðan stað handan támið.


Eg má siga, sum Lasse Ellegaard, tá hann í Miðeysturi fekk eitt óvantæð úttalilsi frá einum ísraela: ”Hvis man som journalist ikke kan forholde sig til virkeligheden, så er man på skideren!”

28.8.15

Beinkjarloysi í Steinatúni


Við skeribrennara eru boltar og beinkjarfesti skorin av í Havnartúni, so deyði miðbýurin verður enn deydligari í nýggja kommunala samferðsluhjartanum - Steinatúni.


Tað sæst, um tú ætlar tær í bussin, har allir flokkar síggjast í allar ættir á pelum, bussum og húsaveggum, bæði teir skúlaðu og teir partapolitisku flokkarnir.


Sosialdemokratiski garanturin hevur eisini floksskrivstovu á staðnum. Hví Tórshavnar kommuna við sama reyðhjartaða rættvísisflokki á odda, hevur skorið beinkirnar niður og burtur, sum vóru teir illgresi í kommunala grasagarðinum, er mær ein gáta.


Fólk, ið ferast við ókeypis bussunum, fáa ikki hvílt seg, tá bíðast skal í ferðsluhjartanum, sum kommunan skal byggja út til eitt nýmótans ferðslutorg. Men eru tað kanska aðrar orsøkir, enn bussfarandi, at sosialdemokratiska býarleiðslan beint nú, og tað upp undir løgtingsval, og helst í øðini, ger miðbýin enn lambskotnari, enn hann var? Hvør orsøkin er, so er tað høpisleys gerð, at lata holini standa eftir sum vitni um eina happandi býarstjórn, ið ikki vil kennast við samfelagsins veikastu, sum vilja boyggja sær knøini í harðastu ferðsluæðrini í landins fevnandi høvuðsstaði. Nei, eg bara undrist, nú stál og betong stendur eftir til onga nyttu. Lívsins sigling er hørð. Tað kundi verið nýggja sosialdemokratiska herrópið í hjartaleysa Steinatúni.

Mandariunur eftir valið - so er friður!


Týsdagin eftir valið eru Mandarinur á skránni. Gleðið tykkum til fyrsta georgiska filmin í Føroyum, Mandarinur. Tá hesin er vístur, hevur Filmsfelagið víst allar teir 5 filmarnar, sum í ár vóru í uppskoti at vinna Oscarvirðislønina sum besti útlendski filmur, Best Foreign Language Film. Tað er nýtt persónligt met, sum tey siga í svimjingini. Oscartilnevndu filmarnir, sum hava verið vístir í Filmsfelagnum í ár, eru pólski Ida, sum vann, russiski Leviathan, móritanski Timbuktu og argentinski Wild Tales. Tilsamans 5 fantastiskir filmar, sum geva okkum livandi innlit í filmsgerð í fjarum londum, ið øll hava eina ríka filmsmentan og livandi filmsídnað.


Mandarinur er ein humanistiskur krígsfilmur, sum uttan himpr fær fult stigatal í danska Berlingaranum. Omanfyri er ein eksotisk plakat, sum lýsir humanistiska krígsfilminum úr Abkasia í Georgia, sum hevur vunnið friðarvirðisløn i Jerúsalem. Betri orsøk at fara í biograf er neyvan at finna á heystskránni hjá Filmsfelagnum. Njótið Mandarinur eftir løgtingsvalið í Havnar Bio 2. september kl 20. Tað er gott, sigur góðskumerkið hjá Filmsfelagnum, sum Ole Wich teknaði.